My Thingyan Days, My Thingyan Review.

ဒီေန႔ ျမန္မာႏွစ္ဆန္း (1) ရက္ေန႔ကို ေရာက္လာလို႔၊ ႏွစ္သစ္ခ်ိန္ခါကို ကူးေျပာင္းလို႔ လာျပန္ပါျပီ။ ျမန္မာတို႔ရဲ့ မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္မွာ၊ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ သားေတြအားလံုး မဂၤလာရွိႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေတာင္းဆု ျပဳပါရေစရွင္။ ႏွစ္သစ္ကို ကူးေျပာင္းျခင္းရဲ့ အမွတ္အသားျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာ သၾကၤန္ဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွား လုပ္ကိုင္ခဲ့ရသမွ် သၾကၤန္ကာလေလးမွာ လူတိုင္းလူတိုင္း အနားယူ၊ ကုသိုလ္ျပဳနဲ႔ အမ်ားစုဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေလး ျဖတ္သန္းေနၾကလို႔ပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုတာ ပင္ပန္းမႈကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ရဲ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ေျပာရင္လည္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ့ သၾကၤန္ေန႔ရက္ေတြကေရာ ဘယ္လိုလဲ၊ ပင့္ဂိုလ္းတစ္ေယာက္ သၾကၤန္ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ သိခ်င္ၾကမွာေပါ့။ ေမးခ်င္ၾကမွာေပါ့။ တစ္ကယ္ေတာ့ အၾကတ္ႏွစ္ရက္ ထပ္တဲ့ 5 ရက္တာ သၾကၤန္ငာလဟာ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ ေျခာက္ေသြ႔လုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အတက္ေန႔ တစ္ရက္ေလးပဲ ကၽြန္မ အျပင္ထြက္ ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ကတည္းက ကၽြန္မ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲေနာ္။

ကၽြန္မရဲ့ အကုသိုလ္ေတြ အက်ိဳးေပးတာလား၊ အေၾကာင္းတရားကပဲ တိုက္ဆိုင္လြန္းလွတာလားေတာ့ မသိဘူးရွင္။ အခါၾကီး ရက္ၾကီးမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္တာကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မေကာင္းတာပါ။ အၾကိဳေန႔ကတည္းက သြားေတြ ေသေလာက္ေအာင္ ကိုက္ေနျပီး၊ အက်ေန႔မွာေတာ့ အဖ်ားပါ ၀င္လာေတာ့တယ္ေလ။ သြားကိုက္ျပီး သြားဖံုးေရာင္တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ပါးကလည္း ေရာင္ကိုင္းေနတာမွ ဘယ္လိုမွကို ျမင္မေကာင္းပါဘူး။ သၾကၤန္ရက္အတြင္း ေဆးခန္းေတြကလည္းပိတ္ေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အိမ္ထဲမွာပဲ ေ၀ဒနာကို ေဆးေသာက္ရင္း ကုရေတာ့တာေပါ့။ ေဒါက္တာ ရမ္းကု ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ကို သၾကၤန္ကာလအတြင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ ရဲရဲၾကီး နာမည္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။ လမ္းထိပ္ ေဆးဆုိင္ကေန အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆးေတြ၊ အေရာင္က်ေဆးေတြ၊ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးေတြကို ဗမာေဆးေရာ၊ အဂၤလိပ္ေဆးပါ အကုန္၀ယ္ျပီး ေသာက္လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာရိယ မန္းေဆးေတြကိုလည္း ပါးမွာ လိမ္းထားတာ ၀ါထိန္ျပီး ေတာ္ေတာ္ကို ရီခ်င္စရာ ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ သၾကၤန္ ဒုတိယ အၾကတ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ေဆးေတြကပဲ တန္ခိုးျပတာလား၊ ေကာင္းခ်င္လို႔လားပဲ မသိေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္မ နည္းနည္းေလး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာတယ္ေလ။

နည္းနည္းေလး ေနေကာင္းလာတဲ့ ကၽြန္မ၊ ေ႐ွ႔ရက္ေတြက ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာကို အျငိဳးထားျပီး သၾကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ကဲလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္ မနက္ အိမ္က ထြက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္နည္းနည္းပူျပီး၊ ပါးေရာင္တာကလည္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးရွင့္ ဒီေန႔မွ မထြက္ရရင္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားဖို႔လည္း စိတ္သိပ္မပါတာနဲ႔ ဘာညာတို႔၊ ဒီမိုတို႔၊ ကိုဘလာေဂါက္တို႔နဲ႔ တူတူ ေရပက္ခံ ထြက္ေတာ့တာေပါ့။ ဒီမွာတင္ ကၽြန္မရဲ့ Thingyan Review ေရးဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာေတာ့တာေပါ့။

Thingyan Review

ကၽြန္မ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုတာ ျမန္မာတို႔ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ မွတ္တိုင္တစ္ခု၊ ရိုးရာပြဲေတာ္ တစ္ခုပါ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာလည္း ေပ်ာ္တတ္မွ ရသလို၊ မေပ်ာ္တတ္ရင္ေတာ့ ေဘးတစ္ခုခုနဲ႔ ၾကံဳမွာပါပဲ။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒါေတြကို အဓိကထား ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သၾကၤန္မွာ ကၽြန္မ ေတြ႔ခဲ့ ျမင္ခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တာေလးပါ။

စစခ်င္း ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေကာင္မေလးေတြပါပဲ။ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြေပါ့။ ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ အညီ၊ ေနထိုင္၀တ္စားမႈ စ႐ိုက္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာကို လက္ခံလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားအျမင္မွာ မ႐ိုင္းရေလေအာင္ ေျပာင္းလဲတာကေတာ့ အသင့္ေတာ္ဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ၀တ္တာ စားတာ၊ ေနတာ ထိုင္တာေတြဟာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆင္ျခင္သင့္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ သၾကၤန္ပဲ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါကဲရတာ၊ ေနခ်င္သလို ေနမယ္ဆုိရင္ ကဲ ဘာျဖစ္မလဲ။ ေခတ္ ေပၚစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေယာက်ၤား သားအေပါင္းကို အလွဴေပးသလို ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒီႏွစ္ မိန္းကေလးေတြ ၀တ္တာစားတာ ေတာ္ေတာ္ လြန္ပါတယ္။ ေအာက္ပိုင္းမွာ တိုျပတ္ေနေအာင္ ၀တ္ထားသလို၊ အေပၚပိုင္းမွာလည္း အလယ္တစ္၀ိုက္ေလာက္ကိုပဲ လံု႐ံုဖံုးထား ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မ႑ပ္ထိုင္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြေပါ့။ လက္ ျငိမ္ျငိမ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ့ ျပသနာ မရွိေလာက္ေပမယ့္၊ အဲ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ကိုကို ကာလသားမ်ားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ မေတြးရဲ စရာေလးေတြပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း မူးေနၾကေတာ့၊ မိန္းကေလးေတြကို ငမ္းေနၾကေတာ့ supply=demand ျဖစ္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေနာက္ တစ္ခုက သၾကၤန္မွာ မပါ မျပီးတဲ့ အရက္ပါ။ မပါ မျပီးတဲ့ ဘီယာပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မူးေအာင္ ေသာက္ေသာက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ျပသနာ မရွိပါဘူး။ အရက္ေသာက္တာလည္း သၾကၤန္႐ိုးရာ လို႔ေတာင္ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနျပီရွင္။ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသား အ႐ြယ္ ေလာက္ကေန အသက္ 60 ေလာကိထိက အရက္ကေလး တစ္ျမျမနဲ႔။ ကလိုက္ၾက၊ ခုလိုက္ၾက၊ ဆိုလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက ေယာက်ၤားေလးေတြ မူးေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြ မူးေနတာ၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ မူးျပီး ျပဲကြဲေနတာေတြဟာ ဆင္ျခင္သင့္တဲ့ အရာေလးေတြလို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ လူျမင္ကြင္းၾကီးမွာ ၾကည့္ မေကာင္းဘူးမဟုတ္လားရွင္။

ဒီႏွစ္ သၾကၤန္မွာ မ႑ပ္ နည္းပါတယ္။ အင္းလ်ားလမ္း၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းနဲ႔ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းတို႔ ေလာက္မွာပဲ မ႑ပ္နည္းနည္း စိတ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့ တစ္ခုစ၊ ႏွစ္ခုစ ေလာက္ပါပဲ။ မ်ားတာကေတာ့ ကေလးေတြ၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြရဲ့ ခြက္ေစာင္း မ႑ပ္ေတြေပါ့။ မ႑ပ္မွာ ေရပက္ဖို႔ လက္မွတ္ေတြကလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ေစ်းၾကီးလို႔လာပါတယ္။ မီးက မလာဘူးဆိုေတာ့ မ႑ပ္ Organizer ေတြလည္း ေရမျပတ္လပ္ေရးအတြက္ ၾကံဖန္ရမွာမို႔ ဟိုစရိတ္၊ ဒီစရီတ္ေတြနဲ႔ ေစ်းကိုျမင့္လိုက္ၾကမွာေပါ့ေလ။ ႏွစ္တုိင္း စည္ကားေနက် ျပည္လမ္းမွာလည္း မ႑ပ္ေဆာက္ဖို႔ ပါမစ္မေပးေတာ့ပါဘူး။ ေရပက္ခံ ကားေတြ အရမ္းမ်ားျပီး မ႑ပ္ေနရာေတြက တစ္အားနည္းတာေၾကာင့္ လမ္းေတြလည္း ပိတ္၊ ကားေတြက က်ပ္ေနတာ တစ္ေနရာထဲမွာတင္ သံုးနာရီေလာက္ ၾကပါတယ္။ အဆိုေတာ္ေတြ ႐ွိတဲ့ မ႑ပ္မွာဆို လူေတြေရာ၊ ကားေတြေရာ ပိတ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ မထြက္ႏိုင္ပါဘူးရွင္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အဲေနရာမွာတင္ မူးရမ္းျပီး ရန္ျဖစ္ၾကတာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စံုတာေပါ့ရွင္။ အမ်ိဳးစံုေအာင္ ေတြ႔ေနရတယ္ေလ။

သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ၾက ပါးၾက မူးၾကတာ ျပသနာ မရွိေပမယ့္၊ ရန္မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ရင္၊ အေပ်ာ္မလြန္ေအာင္ ေနတတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲ ဆိုတာကို ထပ္ေျပာလိုက္ပါရေစရွင္။

ေၾသာ္ ေနာက္ဆံုး သတင္းကေတာ့ ပင့္ဂိုလ္းတစ္ေယာက္ မေန႔က သၾကၤန္လည္စဥ္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာ လမ္းမွာ 4 နာရီေလာက္ ၾကာၾကာ ကားေတြ ပိတ္ေနတုန္းမွာ အဲေနရာမွာပဲ မ႑ပ္က လူေတြ၊ တစ္ျခား ကားေပၚက လူေတြ၊ ကိုယ့္ကားေပၚက လူေတြနဲ႔ အျပိဳင္ 3 နာရီေလာက္ မနားတမ္း ကလိုက္တာ ခုခ်ိန္မွာ ေျခတစ္ေပါင္က်ိဳးျဖစ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အႏိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္းပါရွင္။

My Thingyan Days, My Thingyan Review.

ဒီေန႔ ျမန္မာႏွစ္ဆန္း (1) ရက္ေန႔ကို ေရာက္လာလို႔၊ ႏွစ္သစ္ခ်ိန္ခါကို ကူးေျပာင္းလို႔ လာျပန္ပါျပီ။ ျမန္မာတို႔ရဲ့ မဂၤလာရွိေသာ ႏွစ္သစ္မွာ၊ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ သားေတြအားလံုး မဂၤလာရွိႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ေတာင္းဆု ျပဳပါရေစရွင္။ ႏွစ္သစ္ကို ကူးေျပာင္းျခင္းရဲ့ အမွတ္အသားျဖစ္တဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာ သၾကၤန္ဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲ အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္လို႔ပဲ ေျပာပါရေစ။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ႐ုန္းကန္ လႈပ္ရွား လုပ္ကိုင္ခဲ့ရသမွ် သၾကၤန္ကာလေလးမွာ လူတိုင္းလူတိုင္း အနားယူ၊ ကုသိုလ္ျပဳနဲ႔ အမ်ားစုဟာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေလး ျဖတ္သန္းေနၾကလို႔ပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုတာ ပင္ပန္းမႈကို ေျဖေဖ်ာက္ႏိုင္တဲ့ စိတ္ရဲ့ ထြက္ေပါက္တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္မက ေျပာရင္လည္း လက္ခံႏိုင္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္မရဲ့ သၾကၤန္ေန႔ရက္ေတြကေရာ ဘယ္လိုလဲ၊ ပင့္ဂိုလ္းတစ္ေယာက္ သၾကၤန္ကို ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့လဲ သိခ်င္ၾကမွာေပါ့။ ေမးခ်င္ၾကမွာေပါ့။ တစ္ကယ္ေတာ့ အၾကတ္ႏွစ္ရက္ ထပ္တဲ့ 5 ရက္တာ သၾကၤန္ငာလဟာ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ ေျခာက္ေသြ႔လုနီးနီး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အတက္ေန႔ တစ္ရက္ေလးပဲ ကၽြန္မ အျပင္ထြက္ ေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ကတည္းက ကၽြန္မ ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ ေပ်ာ္ႏုိင္ေတာ့မွာလဲေနာ္။

ကၽြန္မရဲ့ အကုသိုလ္ေတြ အက်ိဳးေပးတာလား၊ အေၾကာင္းတရားကပဲ တိုက္ဆိုင္လြန္းလွတာလားေတာ့ မသိဘူးရွင္။ အခါၾကီး ရက္ၾကီးမွာ ေနမေကာင္းျဖစ္တာကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို မေကာင္းတာပါ။ အၾကိဳေန႔ကတည္းက သြားေတြ ေသေလာက္ေအာင္ ကိုက္ေနျပီး၊ အက်ေန႔မွာေတာ့ အဖ်ားပါ ၀င္လာေတာ့တယ္ေလ။ သြားကိုက္ျပီး သြားဖံုးေရာင္တဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ပါးကလည္း ေရာင္ကိုင္းေနတာမွ ဘယ္လိုမွကို ျမင္မေကာင္းပါဘူး။ သၾကၤန္ရက္အတြင္း ေဆးခန္းေတြကလည္းပိတ္ေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ အိမ္ထဲမွာပဲ ေ၀ဒနာကို ေဆးေသာက္ရင္း ကုရေတာ့တာေပါ့။ ေဒါက္တာ ရမ္းကု ဆိုတဲ့ ဘြဲ႔ကို သၾကၤန္ကာလအတြင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ့္ ရဲရဲၾကီး နာမည္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။ လမ္းထိပ္ ေဆးဆုိင္ကေန အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆးေတြ၊ အေရာင္က်ေဆးေတြ၊ အဖ်ားေပ်ာက္ေဆးေတြကို ဗမာေဆးေရာ၊ အဂၤလိပ္ေဆးပါ အကုန္၀ယ္ျပီး ေသာက္လိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေမာရိယ မန္းေဆးေတြကိုလည္း ပါးမွာ လိမ္းထားတာ ၀ါထိန္ျပီး ေတာ္ေတာ္ကို ရီခ်င္စရာ ေကာင္းေနပါေသးတယ္။ သၾကၤန္ ဒုတိယ အၾကတ္ေန႔ေရာက္ေတာ့ ေဆးေတြကပဲ တန္ခိုးျပတာလား၊ ေကာင္းခ်င္လို႔လားပဲ မသိေတာ့ဘူး၊ ကၽြန္မ နည္းနည္းေလး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာတယ္ေလ။

နည္းနည္းေလး ေနေကာင္းလာတဲ့ ကၽြန္မ၊ ေ႐ွ႔ရက္ေတြက ဘာမွ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာကို အျငိဳးထားျပီး သၾကၤန္ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး ကဲလိုက္ပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္ မနက္ အိမ္က ထြက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္နည္းနည္းပူျပီး၊ ပါးေရာင္တာကလည္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေလ။ မတတ္ႏိုင္ဘူးရွင့္ ဒီေန႔မွ မထြက္ရရင္ မနက္ျဖန္ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားဖို႔လည္း စိတ္သိပ္မပါတာနဲ႔ ဘာညာတို႔၊ ဒီမိုတို႔၊ ကိုဘလာေဂါက္တို႔နဲ႔ တူတူ ေရပက္ခံ ထြက္ေတာ့တာေပါ့။ ဒီမွာတင္ ကၽြန္မရဲ့ Thingyan Review ေရးဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာေတာ့တာေပါ့။

Thingyan Review

ကၽြန္မ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလိုပါပဲ။ သၾကၤန္ဆိုတာ ျမန္မာတို႔ရဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ မွတ္တိုင္တစ္ခု၊ ရိုးရာပြဲေတာ္ တစ္ခုပါ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုး စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာလည္း ေပ်ာ္တတ္မွ ရသလို၊ မေပ်ာ္တတ္ရင္ေတာ့ ေဘးတစ္ခုခုနဲ႔ ၾကံဳမွာပါပဲ။ ကၽြန္မေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဒါေတြကို အဓိကထား ေျပာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သၾကၤန္မွာ ကၽြန္မ ေတြ႔ခဲ့ ျမင္ခဲ့တာေလးေတြကို ျပန္လည္ ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္တာေလးပါ။

စစခ်င္း ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ေကာင္မေလးေတြပါပဲ။ ျမန္မာ မိန္းကေလးေတြေပါ့။ ေျပာင္းလဲ လာတဲ့ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းနဲ႔ အညီ၊ ေနထိုင္၀တ္စားမႈ စ႐ိုက္ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာကို လက္ခံလို႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားအျမင္မွာ မ႐ိုင္းရေလေအာင္ ေျပာင္းလဲတာကေတာ့ အသင့္ေတာ္ဆံုး ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ၀တ္တာ စားတာ၊ ေနတာ ထိုင္တာေတြဟာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆင္ျခင္သင့္တဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ သၾကၤန္ပဲ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါကဲရတာ၊ ေနခ်င္သလို ေနမယ္ဆုိရင္ ကဲ ဘာျဖစ္မလဲ။ ေခတ္ ေပၚစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ေယာက်ၤား သားအေပါင္းကို အလွဴေပးသလို ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒီႏွစ္ မိန္းကေလးေတြ ၀တ္တာစားတာ ေတာ္ေတာ္ လြန္ပါတယ္။ ေအာက္ပိုင္းမွာ တိုျပတ္ေနေအာင္ ၀တ္ထားသလို၊ အေပၚပိုင္းမွာလည္း အလယ္တစ္၀ိုက္ေလာက္ကိုပဲ လံု႐ံုဖံုးထား ၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မ႑ပ္ထိုင္တဲ့ ေကာင္မေလးေတြေပါ့။ လက္ ျငိမ္ျငိမ္ေနတတ္တဲ့ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ေတြ႔ရင္ေတာ့ ျပသနာ မရွိေလာက္ေပမယ့္၊ အဲ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ကိုကို ကာလသားမ်ားနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ မေတြးရဲ စရာေလးေတြပါ။ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္ေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း မူးေနၾကေတာ့၊ မိန္းကေလးေတြကို ငမ္းေနၾကေတာ့ supply=demand ျဖစ္သြားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ေနာက္ တစ္ခုက သၾကၤန္မွာ မပါ မျပီးတဲ့ အရက္ပါ။ မပါ မျပီးတဲ့ ဘီယာပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မူးေအာင္ ေသာက္ေသာက္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထိန္းႏိုင္တယ္ဆိုရင္ ျပသနာ မရွိပါဘူး။ အရက္ေသာက္တာလည္း သၾကၤန္႐ိုးရာ လို႔ေတာင္ ေျပာရမလို ျဖစ္ေနျပီရွင္။ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသား အ႐ြယ္ ေလာက္ကေန အသက္ 60 ေလာကိထိက အရက္ကေလး တစ္ျမျမနဲ႔။ ကလိုက္ၾက၊ ခုလိုက္ၾက၊ ဆိုလိုက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက ေယာက်ၤားေလးေတြ မူးေနလို႔ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ မိန္းကေလးေတြ မူးေနတာ၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ေကာင္ေလးနဲ႔ မူးျပီး ျပဲကြဲေနတာေတြဟာ ဆင္ျခင္သင့္တဲ့ အရာေလးေတြလို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။ လူျမင္ကြင္းၾကီးမွာ ၾကည့္ မေကာင္းဘူးမဟုတ္လားရွင္။

ဒီႏွစ္ သၾကၤန္မွာ မ႑ပ္ နည္းပါတယ္။ အင္းလ်ားလမ္း၊ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းနဲ႔ ကမၻာေအး ဘုရားလမ္းတို႔ ေလာက္မွာပဲ မ႑ပ္နည္းနည္း စိတ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ေနရာေတြမွာေတာ့ တစ္ခုစ၊ ႏွစ္ခုစ ေလာက္ပါပဲ။ မ်ားတာကေတာ့ ကေလးေတြ၊ ရပ္ကြက္ထဲက လူငယ္ေတြရဲ့ ခြက္ေစာင္း မ႑ပ္ေတြေပါ့။ မ႑ပ္မွာ ေရပက္ဖို႔ လက္မွတ္ေတြကလည္း ေခတ္နဲ႔အညီ ေစ်းၾကီးလို႔လာပါတယ္။ မီးက မလာဘူးဆိုေတာ့ မ႑ပ္ Organizer ေတြလည္း ေရမျပတ္လပ္ေရးအတြက္ ၾကံဖန္ရမွာမို႔ ဟိုစရိတ္၊ ဒီစရီတ္ေတြနဲ႔ ေစ်းကိုျမင့္လိုက္ၾကမွာေပါ့ေလ။ ႏွစ္တုိင္း စည္ကားေနက် ျပည္လမ္းမွာလည္း မ႑ပ္ေဆာက္ဖို႔ ပါမစ္မေပးေတာ့ပါဘူး။ ေရပက္ခံ ကားေတြ အရမ္းမ်ားျပီး မ႑ပ္ေနရာေတြက တစ္အားနည္းတာေၾကာင့္ လမ္းေတြလည္း ပိတ္၊ ကားေတြက က်ပ္ေနတာ တစ္ေနရာထဲမွာတင္ သံုးနာရီေလာက္ ၾကပါတယ္။ အဆိုေတာ္ေတြ ႐ွိတဲ့ မ႑ပ္မွာဆို လူေတြေရာ၊ ကားေတြေရာ ပိတ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ မထြက္ႏိုင္ပါဘူးရွင္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း အဲေနရာမွာတင္ မူးရမ္းျပီး ရန္ျဖစ္ၾကတာေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စံုတာေပါ့ရွင္။ အမ်ိဳးစံုေအာင္ ေတြ႔ေနရတယ္ေလ။

သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ၾက ပါးၾက မူးၾကတာ ျပသနာ မရွိေပမယ့္၊ ရန္မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္ရင္၊ အေပ်ာ္မလြန္ေအာင္ ေနတတ္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပဲ ဆိုတာကို ထပ္ေျပာလိုက္ပါရေစရွင္။

ေၾသာ္ ေနာက္ဆံုး သတင္းကေတာ့ ပင့္ဂိုလ္းတစ္ေယာက္ မေန႔က သၾကၤန္လည္စဥ္က တကၠသိုလ္ရိပ္သာ လမ္းမွာ 4 နာရီေလာက္ ၾကာၾကာ ကားေတြ ပိတ္ေနတုန္းမွာ အဲေနရာမွာပဲ မ႑ပ္က လူေတြ၊ တစ္ျခား ကားေပၚက လူေတြ၊ ကိုယ့္ကားေပၚက လူေတြနဲ႔ အျပိဳင္ 3 နာရီေလာက္ မနားတမ္း ကလိုက္တာ ခုခ်ိန္မွာ ေျခတစ္ေပါင္က်ိဳးျဖစ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အႏိုင္ႏိုင္ ျဖစ္ေနေၾကာင္းပါရွင္။

Thingyan Feeling

တစ္ကယ္ေတာ့ မမယ္လိုဒီေမာင္ မတက္ခင္ကတည္းက သၾကၤန္အေၾကာင္းေရးဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ သူက တက္လိုက္ေတာ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးလည္း ေရးၾကမယ္ဆိုေတာ့ ပိုျပီး စည္စည္ကားကား ျဖစ္သြားတာေပါ့။ သၾကၤန္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အသံၾကားရံုနဲ႔ ေတြးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာ ပြဲေတာ္တစ္ခုေပါ့။ ငုေတြပြင့္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္မမွာ သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ သၾကၤန္က်မယ့္ ရက္ေတြကို လက္ရိႈးေရတြက္ရတာလည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကံဳဖူးခဲ့တဲ့ ရခိုင္သၾကၤန္နဲ႔ ခုကုန္သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ရပံုေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။




ရခိုင္သၾကၤန္ ဆိုေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ မာန္ေအာင္သၾကၤန္ေပါ့။ ေမာ္လျမိဳင္မွာေတာ့ သၾကၤန္က တစ္လလံုးက်တယ္။ ကၽြန္မတို႔ မာန္ေအာင္မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္မွာ သၾကၤန္ႏွစ္ခါ က်တာေလ။ အရင္တုန္းကဆို မာန္ေအာင္သၾကၤန္က ရခိုင္ျပည္နယ္ မွာ နာမည္ၾကီးသၾကၤန္ တစ္ခုပါ။ မာန္ေအာင္သူေလးေတြက ေခ်ာလည္း ေခ်ာၾကတယ္ (မယံုဘူးလား ပင့္ဂိုလ္းကိုၾကည့္ေလ :P ) ဆိုေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္တစ္၀ွမ္းက ကိုကိုကာလသားေတြ ဒုတိယအၾကိမ္ သၾကၤန္က်ဖို႔ မာန္ေအာင္ကို ေရာက္လာတတ္ၾကတာ ဆန္းတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူးရွင့္။ မာန္ေအာင္ကၽြန္းရ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ နာမည္ၾကီးတယ္ေလ မိန္းမလွကၽြန္း လို႔...!

သၾကၤန္ (3) ရက္ကေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းဘူးရွင့္။ ဒီအတိုင္းပဲ လူၾကီးေတြက ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတယ္။ ကေလးေတြပဲ လမ္းမွာထြက္ ေရေလာင္းၾကတယ္ ဆိုေတာ့ တစ္ကယ့္သၾကၤန္ရက္ေတြက ေျခာက္ေသြ႔လြန္းလွပါတယ္။ အဲ သၾကၤန္ျပီးလို႔ တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ေရစစ္ပြဲဆိုတာ က်င္းပၾကပါတယ္။ အဲဒါကမွ တစ္ကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ မ႑ပ္ေတြ ထိုးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္မေလးနဲ႔ ဒီဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးနဲ႔ ပက္ရတယ္။ မ႑ပ္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကို သြားလည္ျပီး ပက္ရတာေပါ့။ သြားတာကလည္း တစ္ရပ္ကြက္လံုး အုပ္စုလိုက္ၾကီး ဗံုေတြ ဆိုင္းေတြ တီးျပီး သြားၾကရတာေလ။ စုစု ေပါင္း ရပ္ကြက္ (10) ခုရွိတယ္ဆိုရင္ မ႑ပ္ကလည္း 10 ခုေပါ့။ စုစုေပါင္း 3 ရက္လုပ္ပါတယ္။ ႏွစ္ရက္က အပ်ိဳေလး၊ လူပ်ိဳေလးေတြအတြက္၊ ေနာက္တစ္ရက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြအတြက္။ အဲလို သြားပက္ၾကရာမွာ ပထမေန႔က ကိုယ္ကသြားရတဲ့ အလွည့္ဆိုရင္ ဒုတိယေန႔မွာ ကိုယ္က သူမ်ားရပ္ကြက္ရဲ့ မ႑ပ္ကလူေတြကို ျပန္ဧည့္ခံလွည့္ေပါ့။ ဘယ္ေန႔မွာျဖင့္ ဘယ္ရပ္ကြက္က ဘယ္ေတြကို သြားရမယ္၊ ဘယ္မ႑ပ္လာတာကို ေစာင့္ရမယ္ဆိုတာေတြကို ေရစစ္ပြဲ အလုပ္ခင္မွာ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြ meeting ထိုင္ျပီး schedule ဆြဲၾကပါတယ္။ ထြက္လာရင္ေတာ့ အဲဒီအတိုင္း ကိုယ္က သြားလိုက္၊ ဧည့္ခံလိုက္ေပါ့။




အဲဒီ ေရစစ္ပြဲမွာ ကၽြန္မ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ဟိုဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးနဲ႔ ဒီဘက္က ေကာင္မေလးနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေရပက္ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ ကေလးေလး တုန္းကဆိုရင္ အဲလိုပက္ခ်င္လိုက္တာေလ။ အဲလို ပက္ရေအာင္ ျမန္ျမန္ အသက္ၾကီးျပီး ျမန္ျမန္အရြယ္ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရတာေလ (မႏိုင္ဘူးေနာ္ ပင့္ဂိုလ္းတို႔.. ဟီး)။ အရြယ္လည္း ေရာက္လာေရာ လူက ရန္ကုန္ေရာက္လာတာ ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္လားပဲ အဲလိုပက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဆို ဇတ္လမ္းေလးေတြ ျဖစ္ၾကတာေပါ့။ အဲမွာ စေတြ႔ အဲမွာ စခ်စ္ေပါ့..ဟဲဟဲ။ ေရပက္ရာမွာလည္း တစ္ခ်ိဳ႕က အၾကင္နာေလးနဲ႔ ညင္ညင္ သာသာ ပက္ၾကသလို၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေရစစ္ပြဲ ဆိုတဲ့အတိုင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေခါင္းမငံု႔ေၾကး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ေရခြက္ေတြနဲ႔ ပက္ၾကပါတယ္။ ေၾသာ္ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုထပ္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ေဆာက္တဲ့ မ႑ပ္ဆိုတာ အုန္းလက္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာက္ၾကတာပါ။ ဒီမွာလို ပိုက္နဲ႔ထိုးတဲ့ မ႑ပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ညကတည္းက စဥ့္အိုးၾကီးေတြ ထဲမွာ ရပ္ကြက္ထဲက အပ်ိဳ လူပ်ိဳေတြက ေရခပ္ထည့္ၾက၊ မ႑ပ္ကို အလွဆင္ၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ မ႑ပ္အလွျပိဳင္ပြဲေတြ၊ အကျပိဳင္ပြဲေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္အက ခဏ ခဏ ကရပါတယ္။ အျမဲတမ္းလည္း ပထမ ရပါတယ္။ ဒါက ၾကြားတာ။ ႏွစ္ရက္လည္း ျပီးေရာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ပက္ရတဲ့ ရက္ေရာက္လာတာေပါ့။ သူတို႔က ပိုေတာင္ကဲၾကေသး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ရည္းစား ခ်င္းခ်င္း ပက္ရတာနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းပက္ရတာနဲ႔။ ဘယ္လင္ေယာက်ၤား၊ မိန္းမကမွ သ၀န္မတိုၾကပါဘူး။ အေပ်ာ္ပက္ၾကတယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ။ အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေရစစ္ပြဲေလးကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာမွ မရွိတဲ့ မာန္ေအာင္ျမိဳ႕ရဲ့ ရိုးရာ တစ္ခုေပါ့ရွင္။ ခုေတာ့လည္း သူမ်ားေတြ ေျပာသလို ဂိန္မွန္မွာ အိမ္မျပန္ႏိုင္သူအဖို႔ မွန္းလို႕သာေဆြးးးးးး ။




ေနာက္ ရန္ကုန္ သၾကၤန္ကေတာ့ အားလံုးလည္း သိၾကပါတယ္။ ေလွ်ာက္လည္ရင္လည္၊ မလည္ရင္ မ႑ပ္ထိုင္၊ တစ္ခုမွ မလုပ္ခ်င္ရင္ တရားစခန္း၀င္၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အိမ္မွာေနေပါ့။ သၾကၤန္တြင္းဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့ အိမ္မွာ ေနရင္ ဘာမွ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အရာလို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ ရွိေနၾကတဲ့ သူေတြကို မေျပာဘူးေနာ္။ ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္။ သၾကၤန္ေရထိရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပမယ့္ မ႑ပ္ေတြကို မေရာက္ခင္ ကားတန္းရွည္ၾကီးေတြ ပိတ္မိေနတာ ေစာင့္ေနရတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္ပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္လို႔သာ မ႑ပ္ေရာက္ေအာင္ သြားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ မ႑ပ္ေတြ ဆီေရာက္ေတည့လည္း ကၽြန္မက တစ္မ်ိဳးရွင့္။ သူမ်ားေတြ မီးသတ္ပိုက္ကို ေရွာင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ အထိုးခံတယ္။ ေျပာသားပဲ အရူးပါဆို ပင့္ဂိုလ္းက...။ ေရေတြ အလံုးလိုက္ အရင္းလိုက္၀င္လာတာကို ေပ်ာ္လို႔ပါ။ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ အသားေတြ နီစပ္စပ္နဲ႔ ဘာရုပ္ေပါက္ေနမွန္း မသိဘူးလူက။ မ႑ပ္ထိုင္ေတာ့လည္း ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္။ အ၀တ္အစားဖိုး၊ လက္မွတ္ဖိုး၊ တကၠစီဖိုးနဲ႔ မြဲကိန္းေရာက္ေတာ့ မတတ္ပါပဲ။ ဘဲဘဲရွိရင္ေတာ့ မိုက္တယ္ရွင္။ စပြန္စာရွိတာေပါ့။ ကိုယ္ကမွ အဲလို မစြမ္းတာေလ.. ကိုယ့္အားကို ကိုးေပးအံုးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ရန္ကုန္သၾကၤန္ကို နည္းနည္းစိတ္ကုန္ သြားေတာ့ သီလရွင္ ၀တ္တာ၊ တရားစခန္း၀င္တာပဲ လုပ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးရွင့္. ေရႊထက္ရယ္ ဟုတ္မွလည္း ေျပာပါဟယ္ဆိုတာကို အျမဲ အေျပာခံရေပမယ့္ ကၽြန္မတစ္ကယ္ သီလရွင္၀တ္၊ တရားစခန္း၀င္တာကို လုပ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္လည္း ၀င္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိေပမယ့္ ဘန္ေကာက္ေက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ စင္ကာပူက တစ္ေယာက္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲေတာ့ မေျပာတတ္ ေသးဘူး။




ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ပိေတာက္ဖီလင္ပါ။ ေျပာလက္စနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ရွည္ရွည္ ကုန္ေအာင္ ေျပာေတာ့မယ္ရွင့္။ ျပီးေအာင္ဖတ္ၾကေနာ္။ ကၽြန္မ ပိေတာက္ပန္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပင္မွာ ရွိေနျပီး တစ္ပင္လံုး ၀ါထိန္ေနမွ ၾကိဳက္တာပါ။ ပိေတာက္ခူးတဲ့ သူေတြကို သိပ္မုန္းတာပဲ။ အလွတရားကို ဖ်က္ဆီးသူေတြလို႔ေတာင္ ထင္မိပါေသးတယ္။ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ ပင္ယံထက္မွာ ေကာင္းေကာင္းေလး လွပေနပါေစလားရွင္။ ခူးလိုက္ေတာ့လည္း ခဏေန ႏြမ္းသြားတဲ့ဟာကိုမ်ား။ ျပီးေတာ့ ပိေတာက္ေတြ ေၾကြလို႔ ေျမျပင္တစ္ခုလံုး ၀ါထိန္ေနရင္ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာေလ ဘယ္လို ဖီလင္လာမွန္းကို မသိဘူး။ ဘ၀င္ျမင့္သလိုလို ဘာလိုလိုေပါ့။

သၾကၤန္ဆိုတာ လူတိုင္းေပ်ာ္ၾကတဲ့ ပြဲေတာင္တစ္ခုလို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ကိုယ့္ဆီက သၾကၤန္အေၾကာင္းေလးကို ေရးခဲ့သလိုပဲ ႏိုင္ငံအသီးသီးက ျမန္မာေတြလည္း ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ သၾကၤန္ကို ဘယ္လိုက်င္းပတယ္ဆိုတာ ေလးမ်ား ေရးေပးႏိုင္ၾကမလားရွင္။ ကၽြန္မ သိခ်င္လုိ႔ပါ။ ထိုင္းသၾကၤန္၊ မဲေခါင္သၾကၤန္ ဆိုတာေတြကိုလည္း ဘယ္လို က်င္းပၾကတယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။ ကဲဒီေတာ့ ကၽြန္မကေတာ့ မ်က္ႏွာမလိုက္ လူမေရြးပဲ အကုန္လံုးကို တက္ (tag) ပါတယ္ရွင္း။ ေျပာသားပဲ အားလံုးကို ပင့္ဂိုလ္းက ခ်စ္ပါတယ္ဆို။

Thingyan Feeling

တစ္ကယ္ေတာ့ မမယ္လိုဒီေမာင္ မတက္ခင္ကတည္းက သၾကၤန္အေၾကာင္းေရးဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိပါတယ္။ သူက တက္လိုက္ေတာ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးလည္း ေရးၾကမယ္ဆိုေတာ့ ပိုျပီး စည္စည္ကားကား ျဖစ္သြားတာေပါ့။ သၾကၤန္ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အသံၾကားရံုနဲ႔ ေတြးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ရင္ခုန္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ့ရိုးရာ ပြဲေတာ္တစ္ခုေပါ့။ ငုေတြပြင့္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္မမွာ သၾကၤန္ေရာက္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ သၾကၤန္က်မယ့္ ရက္ေတြကို လက္ရိႈးေရတြက္ရတာလည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကံဳဖူးခဲ့တဲ့ ရခိုင္သၾကၤန္နဲ႔ ခုကုန္သၾကၤန္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ရပံုေတြကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။




ရခိုင္သၾကၤန္ ဆိုေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္းေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ မာန္ေအာင္သၾကၤန္ေပါ့။ ေမာ္လျမိဳင္မွာေတာ့ သၾကၤန္က တစ္လလံုးက်တယ္။ ကၽြန္မတို႔ မာန္ေအာင္မွာေတာ့ တစ္ႏွစ္မွာ သၾကၤန္ႏွစ္ခါ က်တာေလ။ အရင္တုန္းကဆို မာန္ေအာင္သၾကၤန္က ရခိုင္ျပည္နယ္ မွာ နာမည္ၾကီးသၾကၤန္ တစ္ခုပါ။ မာန္ေအာင္သူေလးေတြက ေခ်ာလည္း ေခ်ာၾကတယ္ (မယံုဘူးလား ပင့္ဂိုလ္းကိုၾကည့္ေလ :P ) ဆိုေတာ့ ရခိုင္ျပည္နယ္တစ္၀ွမ္းက ကိုကိုကာလသားေတြ ဒုတိယအၾကိမ္ သၾကၤန္က်ဖို႔ မာန္ေအာင္ကို ေရာက္လာတတ္ၾကတာ ဆန္းတယ္လို႔ေတာ့ မဆိုႏိုင္ဘူးရွင့္။ မာန္ေအာင္ကၽြန္းရ ရခိုင္ျပည္နယ္မွာ နာမည္ၾကီးတယ္ေလ မိန္းမလွကၽြန္း လို႔...!

သၾကၤန္ (3) ရက္ကေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းဘူးရွင့္။ ဒီအတိုင္းပဲ လူၾကီးေတြက ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတယ္။ ကေလးေတြပဲ လမ္းမွာထြက္ ေရေလာင္းၾကတယ္ ဆိုေတာ့ တစ္ကယ့္သၾကၤန္ရက္ေတြက ေျခာက္ေသြ႔လြန္းလွပါတယ္။ အဲ သၾကၤန္ျပီးလို႔ တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ေရစစ္ပြဲဆိုတာ က်င္းပၾကပါတယ္။ အဲဒါကမွ တစ္ကယ့္ကို ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ မ႑ပ္ေတြ ထိုးၾကတယ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္မေလးနဲ႔ ဒီဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးနဲ႔ ပက္ရတယ္။ မ႑ပ္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုကို သြားလည္ျပီး ပက္ရတာေပါ့။ သြားတာကလည္း တစ္ရပ္ကြက္လံုး အုပ္စုလိုက္ၾကီး ဗံုေတြ ဆိုင္းေတြ တီးျပီး သြားၾကရတာေလ။ စုစု ေပါင္း ရပ္ကြက္ (10) ခုရွိတယ္ဆိုရင္ မ႑ပ္ကလည္း 10 ခုေပါ့။ စုစုေပါင္း 3 ရက္လုပ္ပါတယ္။ ႏွစ္ရက္က အပ်ိဳေလး၊ လူပ်ိဳေလးေတြအတြက္၊ ေနာက္တစ္ရက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္သည္ေတြအတြက္။ အဲလို သြားပက္ၾကရာမွာ ပထမေန႔က ကိုယ္ကသြားရတဲ့ အလွည့္ဆိုရင္ ဒုတိယေန႔မွာ ကိုယ္က သူမ်ားရပ္ကြက္ရဲ့ မ႑ပ္ကလူေတြကို ျပန္ဧည့္ခံလွည့္ေပါ့။ ဘယ္ေန႔မွာျဖင့္ ဘယ္ရပ္ကြက္က ဘယ္ေတြကို သြားရမယ္၊ ဘယ္မ႑ပ္လာတာကို ေစာင့္ရမယ္ဆိုတာေတြကို ေရစစ္ပြဲ အလုပ္ခင္မွာ ရပ္ကြက္လူၾကီးေတြ meeting ထိုင္ျပီး schedule ဆြဲၾကပါတယ္။ ထြက္လာရင္ေတာ့ အဲဒီအတိုင္း ကိုယ္က သြားလိုက္၊ ဧည့္ခံလိုက္ေပါ့။




အဲဒီ ေရစစ္ပြဲမွာ ကၽြန္မ အေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့အတိုင္း ဟိုဘက္ရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးနဲ႔ ဒီဘက္က ေကာင္မေလးနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေရပက္ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္ ကေလးေလး တုန္းကဆိုရင္ အဲလိုပက္ခ်င္လိုက္တာေလ။ အဲလို ပက္ရေအာင္ ျမန္ျမန္ အသက္ၾကီးျပီး ျမန္ျမန္အရြယ္ေရာက္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရတာေလ (မႏိုင္ဘူးေနာ္ ပင့္ဂိုလ္းတို႔.. ဟီး)။ အရြယ္လည္း ေရာက္လာေရာ လူက ရန္ကုန္ေရာက္လာတာ ဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္လားပဲ အဲလိုပက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြဆို ဇတ္လမ္းေလးေတြ ျဖစ္ၾကတာေပါ့။ အဲမွာ စေတြ႔ အဲမွာ စခ်စ္ေပါ့..ဟဲဟဲ။ ေရပက္ရာမွာလည္း တစ္ခ်ိဳ႕က အၾကင္နာေလးနဲ႔ ညင္ညင္ သာသာ ပက္ၾကသလို၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေရစစ္ပြဲ ဆိုတဲ့အတိုင္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ေခါင္းမငံု႔ေၾကး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ မ်က္ႏွာတည့္တည့္ကို ေရခြက္ေတြနဲ႔ ပက္ၾကပါတယ္။ ေၾသာ္ ဒီေနရာမွာ တစ္ခုထပ္ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ေဆာက္တဲ့ မ႑ပ္ဆိုတာ အုန္းလက္ေလးေတြနဲ႔ပဲ ေဆာက္ၾကတာပါ။ ဒီမွာလို ပိုက္နဲ႔ထိုးတဲ့ မ႑ပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ညကတည္းက စဥ့္အိုးၾကီးေတြ ထဲမွာ ရပ္ကြက္ထဲက အပ်ိဳ လူပ်ိဳေတြက ေရခပ္ထည့္ၾက၊ မ႑ပ္ကို အလွဆင္ၾကနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ မ႑ပ္အလွျပိဳင္ပြဲေတြ၊ အကျပိဳင္ပြဲေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သၾကၤန္အက ခဏ ခဏ ကရပါတယ္။ အျမဲတမ္းလည္း ပထမ ရပါတယ္။ ဒါက ၾကြားတာ။ ႏွစ္ရက္လည္း ျပီးေရာ အိမ္ေထာင္သည္ေတြ ပက္ရတဲ့ ရက္ေရာက္လာတာေပါ့။ သူတို႔က ပိုေတာင္ကဲၾကေသး။ ငယ္ငယ္တုန္းက ရည္းစား ခ်င္းခ်င္း ပက္ရတာနဲ႔၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းပက္ရတာနဲ႔။ ဘယ္လင္ေယာက်ၤား၊ မိန္းမကမွ သ၀န္မတိုၾကပါဘူး။ အေပ်ာ္ပက္ၾကတယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါပဲ။ အဲဒီလို ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေရစစ္ပြဲေလးကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာမွ မရွိတဲ့ မာန္ေအာင္ျမိဳ႕ရဲ့ ရိုးရာ တစ္ခုေပါ့ရွင္။ ခုေတာ့လည္း သူမ်ားေတြ ေျပာသလို ဂိန္မွန္မွာ အိမ္မျပန္ႏိုင္သူအဖို႔ မွန္းလို႕သာေဆြးးးးးး ။




ေနာက္ ရန္ကုန္ သၾကၤန္ကေတာ့ အားလံုးလည္း သိၾကပါတယ္။ ေလွ်ာက္လည္ရင္လည္၊ မလည္ရင္ မ႑ပ္ထိုင္၊ တစ္ခုမွ မလုပ္ခ်င္ရင္ တရားစခန္း၀င္၊ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အိမ္မွာေနေပါ့။ သၾကၤန္တြင္းဆိုတာ တစ္ကယ္ေတာ့ အိမ္မွာ ေနရင္ ဘာမွ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အရာလို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ စာေမးပြဲ ရွိေနၾကတဲ့ သူေတြကို မေျပာဘူးေနာ္။ ရန္ကုန္ေရာက္လာေတာ့ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္။ သၾကၤန္ေရထိရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ေပမယ့္ မ႑ပ္ေတြကို မေရာက္ခင္ ကားတန္းရွည္ၾကီးေတြ ပိတ္မိေနတာ ေစာင့္ေနရတာကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္ပါတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္လို႔သာ မ႑ပ္ေရာက္ေအာင္ သြားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။ မ႑ပ္ေတြ ဆီေရာက္ေတည့လည္း ကၽြန္မက တစ္မ်ိဳးရွင့္။ သူမ်ားေတြ မီးသတ္ပိုက္ကို ေရွာင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ မီးသတ္ပိုက္နဲ႔ အထိုးခံတယ္။ ေျပာသားပဲ အရူးပါဆို ပင့္ဂိုလ္းက...။ ေရေတြ အလံုးလိုက္ အရင္းလိုက္၀င္လာတာကို ေပ်ာ္လို႔ပါ။ ျပန္လည္းေရာက္ေရာ အသားေတြ နီစပ္စပ္နဲ႔ ဘာရုပ္ေပါက္ေနမွန္း မသိဘူးလူက။ မ႑ပ္ထိုင္ေတာ့လည္း ပိုက္ဆံကုန္ပါတယ္။ အ၀တ္အစားဖိုး၊ လက္မွတ္ဖိုး၊ တကၠစီဖိုးနဲ႔ မြဲကိန္းေရာက္ေတာ့ မတတ္ပါပဲ။ ဘဲဘဲရွိရင္ေတာ့ မိုက္တယ္ရွင္။ စပြန္စာရွိတာေပါ့။ ကိုယ္ကမွ အဲလို မစြမ္းတာေလ.. ကိုယ့္အားကို ကိုးေပးအံုးေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း ရန္ကုန္သၾကၤန္ကို နည္းနည္းစိတ္ကုန္ သြားေတာ့ သီလရွင္ ၀တ္တာ၊ တရားစခန္း၀င္တာပဲ လုပ္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ေျပာရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူးရွင့္. ေရႊထက္ရယ္ ဟုတ္မွလည္း ေျပာပါဟယ္ဆိုတာကို အျမဲ အေျပာခံရေပမယ့္ ကၽြန္မတစ္ကယ္ သီလရွင္၀တ္၊ တရားစခန္း၀င္တာကို လုပ္ပါတယ္။ ဒီႏွစ္လည္း ၀င္ဖို႔ အစီအစဥ္ရွိေပမယ့္ ဘန္ေကာက္ေက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္၊ စင္ကာပူက တစ္ေယာက္ ျပန္ေရာက္ေနတယ္။ ဘယ္လိုျဖစ္မလဲေတာ့ မေျပာတတ္ ေသးဘူး။




ေနာက္တစ္ခု ေျပာခ်င္တာက ပိေတာက္ဖီလင္ပါ။ ေျပာလက္စနဲ႔ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ ရွည္ရွည္ ကုန္ေအာင္ ေျပာေတာ့မယ္ရွင့္။ ျပီးေအာင္ဖတ္ၾကေနာ္။ ကၽြန္မ ပိေတာက္ပန္းကို ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပင္မွာ ရွိေနျပီး တစ္ပင္လံုး ၀ါထိန္ေနမွ ၾကိဳက္တာပါ။ ပိေတာက္ခူးတဲ့ သူေတြကို သိပ္မုန္းတာပဲ။ အလွတရားကို ဖ်က္ဆီးသူေတြလို႔ေတာင္ ထင္မိပါေသးတယ္။ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါပြင့္တဲ့ ပိေတာက္ ပင္ယံထက္မွာ ေကာင္းေကာင္းေလး လွပေနပါေစလားရွင္။ ခူးလိုက္ေတာ့လည္း ခဏေန ႏြမ္းသြားတဲ့ဟာကိုမ်ား။ ျပီးေတာ့ ပိေတာက္ေတြ ေၾကြလို႔ ေျမျပင္တစ္ခုလံုး ၀ါထိန္ေနရင္ အရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္သြားရတာေလ ဘယ္လို ဖီလင္လာမွန္းကို မသိဘူး။ ဘ၀င္ျမင့္သလိုလို ဘာလိုလိုေပါ့။

သၾကၤန္ဆိုတာ လူတိုင္းေပ်ာ္ၾကတဲ့ ပြဲေတာင္တစ္ခုလို႔ ကၽြန္မထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မ ကိုယ့္ဆီက သၾကၤန္အေၾကာင္းေလးကို ေရးခဲ့သလိုပဲ ႏိုင္ငံအသီးသီးက ျမန္မာေတြလည္း ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာမွာ သၾကၤန္ကို ဘယ္လိုက်င္းပတယ္ဆိုတာ ေလးမ်ား ေရးေပးႏိုင္ၾကမလားရွင္။ ကၽြန္မ သိခ်င္လုိ႔ပါ။ ထိုင္းသၾကၤန္၊ မဲေခါင္သၾကၤန္ ဆိုတာေတြကိုလည္း ဘယ္လို က်င္းပၾကတယ္ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။ ကဲဒီေတာ့ ကၽြန္မကေတာ့ မ်က္ႏွာမလိုက္ လူမေရြးပဲ အကုန္လံုးကို တက္ (tag) ပါတယ္ရွင္း။ ေျပာသားပဲ အားလံုးကို ပင့္ဂိုလ္းက ခ်စ္ပါတယ္ဆို။